‎آخرین خبر
‎خانه / اخبار انتخابات / صادق زیبا کلام: جمهوری خواهان و جمهوری اسلامی زبان هم را بهتر می‌فهمند

صادق زیبا کلام: جمهوری خواهان و جمهوری اسلامی زبان هم را بهتر می‌فهمند

دو روز مانده به انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، پرسش‌ها درباره این که چه کسی انتخاب می‌شود، بیش از هر زمان دیگر شده است. نه تنها کسی نمی‌تواند با قاطعیت درباره برنده انتخابات این کشور حرف بزند بلکه کم‌تر کسی دوست دارد درباره این که با برنده شدن «هیلاری کلینتون» یا «دونالد ترامپ» چه اتفاقی می‌افتد، صریح و دقیق نظر بدهد. چنین وضعیتی در ایران هم صادق است. سیاستمداران به طور رسمی کم‌تر درباره این موضوع حرف می‌زنند. تندروها می‌گویند کلینتون و ترامپ فرقی ندارند. حسن روحانی، رییس جمهوری ایران گفته است امریکایی‌ها بین بد و بدتر باید انتخاب کنند. آیت الله علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی هم تلویحا از افشاگری‌های ترامپ ابراز خوشحالی کرده است. ولی کماکان این که انتخاب هیلاری برای ایران بهتر است یا ترامپ، محل تردید و پرسش بسیاری است. از «صادق زیباکلام»، تحلیل‌گر مسائل سیاسی و استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران درباره این موضوع پرسیده ام:

آیا انتخابات آمریکا اساسا تاثیر مهمی در ایران و یا منطقه خاورمیانه دارد؟

دست کم در کوتاه مدت ما شاهد تغییر و تحولات جدی‌ای نه در خصوص رابطه ایران و آمریکا و نه در خصوص سیاست‌های آمریکا در منطقه نخواهیم  بود.

حتی اگر آقای ترامپ رئیس جمهور آمریکا شود؟

گمانه زنی در خصوص آقای ترامپ بسیار دشوار است. ما می‌دانیم ایشان بر امواج پوپولیستی سوارند اما آیا وقتی رئیس جمهور می‌شوند و باید سیاست‌های عملی و اجرایی اتخاذ کنند، همچنان می‌توانند روی این شعارها باقی بمانند، یا این که پنتاگون، کنگره، سنا و سایر کارشناسان، مقداری روی ایشان تاثیر خواهند گذاشت؟ هرچند در کل، من فکر می‌کنم بعدها مسئولان جمهوری اسلامی ایران متوجه خواهند شد دوران آقای اوباما و بخصوص سال‌هایی که آقای جان کری وزیر امورخارجه  بودند، چه دوران خوب و در واقع چه ماه عسلی بوده و غبطه خواهند خورد که ای کاش زمانی که آقای اوباما در کاخ سفید بود و جان کری سکان سیاست خارجی آمریکا را در دست داشت، بهره‌برداری بیشتری کرده بودیم و در تنش‌زدایی بین تهران و واشنگتن  پیشروی بیشتری کرده بودیم. واقعیت امر این است که از تمام دولت‌هایی که از بعد انقلاب ایران تاکنون، در آمریکا روی کار آمده، هیچ دولتی به اندازه دولت اوباما مایل نبوده که روابط با تهران بهبود پیدا کند. آقای اوباما بدش نمی‌آمد در تاریخ امریکا از او به عنوان رئیس جمهوری یاد شود که به دشمنی ایران وآمریکا پایان داده اما به هر حال تندروها اجازه ندادند.

به هر حال خانم کلینتون هم دموکرات هستند و احتمالا راه ایشان را ادامه می‌دهند؟

خانم کلینتون در رابطه با ایران سه ویژگی دارند که هیچ‌کدام این ویژگی ‌ها خیلی به نفع ما نیست. ایشان معتقد هستند به عربستان و سایر کشورها و رژیم‌های محافظه‌کار عرب باید نزدیک‌تر شوند که خیلی برای ما خوشایند نیست. معتقدند باید نزدیکی بیشتری بین واشنگتن و تل آویو به وجود آید که این هم خیلی برای ما خوشایند نیست. در زمینه سیاست داخلی هم معمولا دموکرات‌ها به مسائل حقوق بشر و این که حقوق بشر در کدام رژیم رعایت می‌شود و در کدام یک رعایت نمی‌شود، بیشتر از جمهوری‌خواهان پایبندی نشان می‌دهند. از این بابت هم برای ایران، آمدن خانم کلینتون و دموکرات‌ها خیلی خوشایند نیست.

پس به این دلایل است که تندروها از آقای ترامپ حمایت می‌کنند، حتی آیت الله خامنه‌ای هم تلویحا از آقای ترامپ حمایت کرد…

بخشی اش به خاطر گرایش خانم کلینتون به اعراب  و اسرائیل است. آقای ترامپ ممکن است به ایران هیچ لبخندی نزند ولی به اسرائیل و عربستان هم خیلی لبخند نمی‌زند. این برای ایران غنیمت است اما خانم کلینتون به آن دو لبخند می‌زند و به ایران چنگ و دندان نشان می‌دهد. در حقیقت آن‌ها می‌گویند ترامپ اگر دوست ما نیست، دوست اعراب و اسرائیل نیست اما خانم کلینتون دوست دشمنان ماست. دلیل دوم این است که روس‌ها از آمدن آقای ترامپ استقبال می‌کنند و برای پیروزی ترامپ هر کاری می‌توانستند کردند. پوتین نفرت خودش را پیروزی کلینتون و لبخندش را برای پیروزی ترامپ نشان داده است. ما متحد روسیه هستیم و عملا سرنوشت سیاست خارجی‌مان را به روسیه گره زده‌ایم، بنابراین اگر روس‌ها بگویند ترامپ خوب است ما هم می‌گوییم خوب است. دلیل سوم این است که در گذشته امکان یک جور توافقات محرمانه و مخفیانه با جمهوری خواهان برای حکومت ایران وجود داشته، در دوران آقای ریگان، قضیه مک فارلین را داشتیم که پنهانی در قبال آزادی گروگان‌های آمریکایی اسلحه دریافت کردیم و مناسبات داشت خیلی جدی‌تر پیش می‌رفت، انقلابیون لبنانی که از توافق بین تهران و واشنگتن راضی نبودند، موضوع را لو دادند و آقای هاشمی رفسنجانی مجبور شدند قضیه را درز بگیرند و تمام کنند. در زمان جورج بوش هم وقتی آمریکایی‌ها علیه صدام به عراق حمله کردند و یا وقتی به طالبان حمله کردند ما در هر دو مورد یک جور چراغ سبز نشان دادیم و وارد یک جور تعامل ناگفته و نانوشته و اعلام نشده با جمهوری خواهان شدیم که بله کریدور هوایی در اختیارتان می‌گذاریم و آن‌ها هم  مثلا امتیازات دیگری به ما دادند و… این است که چنین تجربه‌ای در جمهوری اسلامی وجود دارد که با دموکرات‌ها هر کاری می‌خواهیم بکنیم باید علنی باشد، مثل مذاکرات برجام اما با جمهوری خواه‌ها زبان همدیگر را بهتر می‌فهمیم و می‌توانیم پنهانی  در مورد لبنان، سوریه و … با هم توافقاتی انجام دهیم، مجموعه این سه نکته باعث می‌شود که جریان‌های تندرو دوست داشته باشند ترامپ پیروز شود.

اگر شما حق رای داشتید به کدام کاندیدا رای می‌دادید؟

من کلا برای آینده بلند مدت ایران کسی را  ترجیح می‌دهم که حقوق بشر ، دموکراسی و آزادی برایش مهم باشد و به روند دموکراسی در ایران و در منطقه کمک کند و با توجه به این که در مجموع دموکرات‌ها بیشتر برای مسائلی مثل حقوق بشر و دموکراسی، حداقل زبانی اهمیت قائل می‌شوند، خانم کلینتون را ترجیح می‌دهم تا آقای ترامپ که عملا هیچ صحبتی از آزادی و دموکراسی و حمایت از اقلیت‌ها نمی‌کند و بر عکس به آن‌ها چنگ و نشان می‌دهد.

ولی شما توضیح دادید که نفع انتخاب ترامپ برای ایران بیشتر است؟

واقعیت این است که به جای این که ببنیم چه نفعی برای ایران دارد،  باید بگوییم برای چه کسانی در ایران نفع دارند. ممکن است آقای ترامپ برای تندروها در ایران خوب باشد ولی برای جریان معتدل، میانه رو و اصلاح طلب اصلا خوب نیست. ترامپ هیچ ارزشی به حقوق بشر، آزادی‌ها و دموکراسی نمی دهد شاید همین قدر که ببیند ایران در نبرد داعش، القاعده یا طالبان همکاری می‌کند برایش کفایت کند ولی دموکرا‌ت‌ها حداقل زبانی به وضعیت حقوق بشر در ایران اشاره می کنند هرچند ممکن است هیچ اقدامی نکنند، اما همین قدر برای من غنیمت است.

منبع ایران وایر

‎برسی مجدد

عراق بدنبال تشکیل دولتی مستقل از ایران

مذاکرات سیاسی بین احزاب عراقی که به پارلمان راه یافته‌اند افزایش یافته و از جمله …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *