‎آخرین خبر
‎خانه / کنفرانس استکهلم ۲ / فردریک مالم : سیستم سیاسی ایران قابلیت ماندگاری ندارد

فردریک مالم : سیستم سیاسی ایران قابلیت ماندگاری ندارد

حزب لیبرال دموکرات یکی از چهار حزب در دولت ائتلافی سوئد است. ما در ارتباط با مسایلی از قبیل آموزش و پروروش، امور مربوط به جذب مهاجران و … فعال هستیم. یکی از دغدغه‌های ما در حزب هم‌دلی با حرکت‎های آزادی‌خواهانه در سطح جهان است. بنابراین خوشحالیم که میزبان این کنفرانس مهم برای حرکت‌های آزادی‌خواهانه و دموکراتیک در ایران هستیم. مایل‌ام که تشکر ویژه‌ای هم از شهریار آهی کنم که برای برگزاری این کنفرانس تلاش‌های زیادی کرد. ما نگران وضعیت حقوق‌بشر در ایران هستیم. دیروز مقاله‌ای در سایت روزآن‌لاین می‌خواندم که 56 نفر را در ایران روی جرثقیل اعدام کرده‌اند. از زمان اعتراض مردم به انتخابات ریاست‌جمهوری سال 2009، نیروهای امنیتی و نظامی با بی‌رحمی هر چه تمام‌تر مردم را سرکوب کرده‌اند. ما می‌دانیم که مردم زیادی در ایران، از ترس خشونت و بی‌رحمی حکومت، و تجربه برخورد با جنبش دانشجویی در سال 78 مخالفت خود به شکل علنی نشان نمی‌دهند. متاسفانه در حال حاضر نمی‌توانیم تغییری در ایران را از طریق صندوق‌های رای متصور باشیم. انتخابات در ایران آزاد و عادلانه نیست، حکومت نیازی به رعایت استاندارهای بین‌المللی نمی‌بیند و انتخابات در واقع روندی است برای مشروعیت بخشی به وضعیت کنونی.
شما بیش از من نسبت به وضعیت ایران آگاه هستید، اما به عنوان یک نماینده کنگره سوئد از جنبه عقلی و منطقی این برداشت را دارم که وضعیت سیاسی و اقتصادی حاکم بر ایران قابلیت ادامه حیات را ندارد. سیستم سیاسی ایران در دراز مدت قابلیت ماندگاری ندارد، نه صرفا به دلیل این‌که دموکراتیک نیست، بلکه به این دلیل که دچار جزم‌اندیشی، دگماتیسم و پارانویا است. کسانی که پیش از این دست‌اندرکار و بانی این سیستم بودند، امروز در حصر هستند. روسای جمهور سابق اجازه حضور در انتخابات را ندارند. بخش بزرگی از جامعه ایران امروز باور خودش را به مشروعیت نظام از دست داده است و دیگر همراه این سیستم هستند. علاوه بر ناپایداری سیستم سیاسی، سیستم اقتصادی ایران نیز نابه‌سامان است. همان‌طور که پیش از این فروش نفت در حکومت قاجار به قیمت بسیار پایین انجام می‌شد، امروز هم شاید حکومت به سختی قادر به فروش نفت باشد، اما از این مسایل سواستفاده می‌کند. توان بالقوه داخل کشور مورد استفاده قرار نمی‌گیرد. بخش بزرگی از جامعه ایران جوان هستند، اما این جوانان مایل به خروج از کشور هستند. سرمایه‌های کشور به جای استفاده برای توسعه زیرساخت‌ها، به لبنان و فلسطین برای تغذیه گروه‌های تروریستی می‌شود. رژیم تروریستی حاکم بر سوریه نیز از این کمک‌ها استفاده می‌کند.

 

تحریم‌های امروز غرب علیه جمهوری اسلامی، که در پنج مرحله وضع شده، سیستم اقتصادی را ضربه‌پذیر کرده است. با توجه به این مسایل سامانه سیاسی و اقتصادی امکان ادامه حیات را ندارد. تقریبا 40 میلیون نفر از ساکنان ایران زن هستند، اما به عنوان شهروندان درجه دو در کشور زندگی می‌کنند. قوانین مذهبی بر همه مردم ایران اثر می‌گذارد، اما بر زنان تاثیر بیشتری دارد. در کردستان، بلوچستان و آذربایجان بسیاری از مردم به دلیل ریشه‌های قومی، مورد تبعیض نظام حاکم قرار می‌گیرند. با توجه به این مسایل برای یک حرکت آزادی‌خواهانه و دموکراتیک در ایران، چالش‌های زیادی وجود دارد. در این دو روز پیرامون مساله انتخابات آزاد صحبت می‌کنیم، این‌که چه استانداردهایی دارد و چگونه باید برگزار شود. حقوق زنان، حقوق اقلیت‌ها و … از دیگر مسایلی است که مورد بحث قرار می‌گیرد.

 

وقتی درباره کنفرانس‌ها و سمینارها صحبت می‌کنیم، مردم می‌گویند که یک کنفرانس دیگر، یک سمینار دیگر و از این کنفرانس ها چیزی در نمی‌آید. اما وقتی روز تغییر فرا می‌رسد، نیروهای دموکراسی‌خواه باید برای آن آماده باشند. بدون حضور دموکرات‌ها، رسیدن به دموکراسی غیرممکن است. نیروهایی که ذهنیت دموکراتیک دارند، لازم است که دور هم جمع شوند، پیرامون مسالی مختلف بحث کنند و بر سر مسایلی که توافق ندراند، به تفاهم برسند. اگر روند دموکراسی‌خواهی سازمان‌دهی شده و متحد نباشد، این خطر را دارد که مورد سواستفاده نیروهای پوولیست قرار بگیرد. نظیر اتفاقی که در مصر و توسط محمد مرسی رخ داد. به این ترتیب نشست فعلی، یک کنفرانس و سمینار مانند بقیه نیست. کنفرانس مهمی است برای پل زدن میان نیروهای مختلف دموکرات. برای این است که این نیروها را برای دموکراسی و آزادی در پیش‌رو، آماده کند.

 

من پیغامی از سوی همه دموکرات های سوئد به مردم ایران می‌فرستم: ما تلاش شما برای رسیدن به آزادی، تلاش سخت شما برای رسیدن دموکراسی و همچنین وضعیت سخنی که شما در آن زندگی می کنید را درک می‌کنیم. زمانی که پسران جوان را می بینم که در ایران اعدام شدند، روزنامه نگاران را می بینم که شکنجه شده‌اند، نیروهای مخالفی که به تبعید فرستاده شدند، وقتی انجمن ها و اتحادیه های مدنی اجازه تشکیل و سازماندهی در جامعه ندارند، بقیه جهان نمی تواند ساکت بایستد و تنها نظاره‌گر این شرایط باشد. در سوئد ما برای صد سال دموکراسی و آزادی داریم و دویست سال است که وارد هیچ جنگی نشده‌ایم.اگر قرار است که برای مردمان مختلف جهان که گرفتار سیستم‌های استبدای هستند، کمک کنیم، می‌توانیم و باید چنین کاری را انجام دهیم. از جانب پارلمان و کشور سوئد ورود شما را به کشور خیر مقدم عرض می‌کنم.

‎برسی مجدد

گزارش تصویری کنفرانس استکهلم ۲

                    

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *